(Internationaal) Nieuws en Wetenswaardigheden - 3
Raymond Beeren / 06.02.2009
Er is weinig nieuws aan het front. Ik heb daarom maar een verslagje geschreven van mijn laatste escapade:De Trail des Lucioles Soironaisses. Trefwoorden: zwaar, modder, beekjes, duisternis, lampjes, top sfeer, spaghetti, Belgische biertjes, kapotte knieën en nog eens zwaar.
Het dorpje Soiron is een piepklein dorpje tussen Maastricht en Verviers. Ze noemen zichzelf het mooiste dorp van Wallonië. Misschien hebben ze gelijk.
De start zou plaatsvinden om 17.30u, maar dat is hier nog nooit gelukt. Dus een kwartiertje later worden 350 deelnemers de schemer ingestuurd en stonden we na 400m onderaan de eerste uphill. Meteen een single track met een serieus stijgingspercentage. Ik moet moeite doen om te blijven rennen. Ik zit bij de eerste 10, om niet in de opstopping terecht te komen zoals vorig jaar. Boven aangekomen even temporiseren en op adem komen. De eersten gaan me toch echt te snel en ik handhaaf me rond de 18e plek. De single tracks, de beklimmingen en de afdalingen volgen elkaar in rap tempo op. Je krijgt geen seconde rust. Het is inmiddels ook pikkedonker geworden en het parcours is met reflectortjes uitgezet. Werkt perfect.
Als je nu denkt in een lekker ritme terecht te komen, nou dan vergeet dat maar. Een tiental keren moet je echt gaan wandelen omdat het gewoon te steil is. Dat duurt soms wel 400m en ik heb telkens het gevoel dat iedereen me dan komt inhalen, maar niets is minder waar. Iedereen ziet op dezelfde manier af.
Dan slaat het noodlot toe en ik val in een steile stenige afdalingen voorover op mijn beide knieën. Het doet heel erg pijn en ik moet effe langs de kant bijkomen. Dat doet pijn! Langzaam begin ik weer te lopen, maar het tempo is er uit. Ik ben inmiddels door een tiental lopers ingehaald. Balen! Het ging net zo goed. Ik moet er echt weer helemaal inkomen en de schrik zit er een beetje in. De afdalingen zijn altijd mijn sterke punt en nu doe ik het toch maar wat rustiger. Het parcours is anders dan vorig jaar en dit jaar bijna 24km lang, het is heel nat en modderig en de temperatuur tegen het vriespunt. Ik struikel nog een paar keer en ik ga nog een keer op mijn plaat op een ijsplaat. Er ligt hier nog ijs op het pad! De organisatie had nog een bordje ‘verglas’ neergezet, maar onder de modder kon ik die ijsplaat niet herkennen. Gelukkig geen ongelukken. Het gaat inmiddels weer lekker al voel ik mijn knieën wel (en de rest van mijn lichaam).
