Raid \'Eure
Raid ‘Eure: Voshaar-Salomon dans la boue..
Raoul Kluivers / 02.04.2006
Ik voel me net een ‘tot het kruis veroordeelde’… Het zoveelste drek pad dat fietsen onmogelijk maakt heeft me gedwongen om weer de fiets te gaan dragen. Aangezien het om nogal een afstand heuvel op gaat, draag ik mijn fiets dwars over mijn rug, met 2 handen vast houdend over mijn schouders, lichtelijk voorover gebogen… Achterom kijkend zie ik minimaal 20 fransen mijn manier van dragen imiteren wat resulteert in een (bijna) macaber plaatje. Ik ben een volbloed heiden, maar dit doet me toch verdomd veel denken aan the passion of Christ, alleen dat met meer slachtoffers voor de daaropvolgende kruisiging en geselende Romeinen in de vorm van het grote modder monster.Vol goede moed vertrekken Patrick Ros, Andre Moes en ondergetekende vrijdags avonds richting Normandie. Mijn koppel maatje Jennifer Ducouret zich de volgende dag bij ons voegen, Nantes ligt relatief dicht in de buurt van de startplaats van de Raid ‘Eure. In de auto nemen we al wat dingen door, veel onzin (de definitie van een lapzwans) en veel voorbeschouwingen ( waarom kunnen fransen zo irritant hard fietsen). Na een overnachting in Amiens vertrekken we richting de startplaats. Daar aangekomen voegt Jenny zich bij ons. Eerst natuurlijk even kennis maken met de organisator, Olivier. Hij heeft speciaal voor Andre en Patrick het roadbook in het Engels vertaald en brieft hen ook persoonlijk in het Engels, heel sympathiek!
We starten met een ATB tocht van een kilometer of 35. Mijn nachtmerrie komt uit, als we na een paar kilometer infietsen direct vol naar boven moeten. Halverwege de helling staan mijn benen (verzuring) en hoofd (hitte…) op ontploffen. Jenny gaat ‘makkelijk’ omhoog terwijl ik bij de laatsten van de 70 koppels aanklamp. Haar achtergrond is roeien (Franse subtop) en dat betekend dus nogal sterk ontwikkelde benen. Heb ik weer…. Stijgen moet toch op eigen tempo dus wacht ze boven geduldig tot ik er ben. In de daarop volgende afdaling halen we weer een paar teams in zodat we in ieder geval niet helemaal achteraan liggen. Ondertussen begint het te regenen, wat ik verwelkom. Heerlijk even afkoelen. Jenny is blijkbaar goed in het lezen van het roadbook (waar ik me principieel niet mee bemoei). We halen meerdere teams in die toch fouten maken. Het blijft zwaar, veel stijgingen. Op een bepaald moment worden we letterlijk het bos ingestuurd, we moeten de belinting volgen. We raken het spoor helemaal bijster want op een gegeven moment is er geen belinting meer. Samen met en paar andere koppels zoeken we naar een aanknopingspunt. Wat we niet vinden… Blijft maar één ding over, op de kaart bepalen waar we zijn en dan zien aan te sluiten op het volgende oriëntatie gedeelte. Dit zal ons zeker een stel CP’s kosten, maar we hebben geen keuze. Het oriëntatie gedeelte gaat goed en we komen bij de 1e 15 koppels aan bij het kanoën. Achteraf blijkt dat een jager (grrrrroen dus) een stel lintjes heeft weggehaald tijdens de wedstrijd.See All Event Posts
