CIOS Adventure Race 2007
CIOS adventure Race 2007
Bas de Bruin & Linda Valent - Team The North Face / 05.02.2007
Een AR in Januari, dat zal wel fris worden! Linda is twee weken voor de race ziek en ik ga naarstig op zoek naar een vervanger. Alle teamgenoten hebben andere verplichtingen dus Linda zal er toch aan moeten geloven. Met de verzekering van de organisatie dat er geen geplande diepe waterdoorwadingen en andere natte grappen in zullen zitten gaan we het met een dikke sjaal om toch maar samen proberen.De route naar Oudega blijkt al een kleine puzzel op zich. Er zijn drie Oudega’s. Gelukkig hebben we de goede gevonden.
De weersverwachtingen zijn gunstig wat betreft natigheid uit de lucht dus we krijgen er steeds meer zin in. Om 10:00 beginnen we met een saaie loopettappe waarvan later blijkt dat deze voor het skeeleren was bedoeld. Linda loopt te piepen en te hijgen en is duidelijk nog niet fit. Met wat duwen en trekken komen we toch bij de eersten bij het volgende onderdeel.
Kanovaren. Mooi, dat is toch wel een van onze sterkste onderdelen. We zien Maaike en Jelle een snel uitziende aluminium kano pakken en denken ook slim te zijn door de andere aanwezige alu kano te pakken (snel en licht?). Zo, gang erin en proberen een voorsprong te nemen. Hmmmm, zijn we dan toch niet zo snel als we dachten of ligt het aan de kano? We peddelen ons helemaal suf maar komen geen meter vooruit. Als ik naar de bodem van de kano kijk zie ik deze met elke peddelslag omhoog bollen en weer terugzakken. We zitten in een baggerschuit met rubberbodem die ook nog eens hol is in plaats van bol! Vreselijk balend zien we veel kano’s rustig voorbij glijden. Zelfs teams die zig-zaggend over het water gaan verplaatsen zich sneller dan wij die netjes recht op ons doel afgaan. Met koude voeten en een rothumeur komen we aan het eind van het varen.
Op de fiets dan maar. Ook geen lolletje met klapperende tanden en voeten als ijsklompjes. Door hard te fietsen wordt ik iets warmer maar ben ik Linda soms even kwijt na een bocht. We komen gelukkig in een bosgebied en krijgen er weer wat meer zin in. Er liggen een aantal teams op de grond en we vermoeden het ergste. Juist, een puzzel. Sudoku. Spelletjes en puzzels zijn normaal al niet aan mij besteed dus nu HELEMAAL NIET. Linda ziet er wel een leuke uitdaging in en gaat aan de slag. Stampvoetend en handen klappend (van de kou, en niet als aanmoediging) lever ik geen enkele bijdrage aan deze hersenkraker. Als het aan mij ligt dan trek ik bij het zien van zulke grappen direct de noodenveloppe met coordinaten open, dan maar straftijd. De sudoku blijkt ook nog eens van het moeilijker type te zijn. Als regendruppels het blaadje laat veranderen in een zwarte veeg geven we het op. Voor het gemak zouden we gewoon achter een ander team aan kunnen rijden tot het volgende coordinaat. Op die manier besparen we ons een uur straftijd. Maar aangezien we (ik vooral) nogal van het moraalridderschap zijn (sorry mensen die over hekken klimmen e.d ) trekken we netjes de enveloppe open. Op naar gelukkig nog meer bos.See All Event Posts
