ARWC 2007
Dutch Adventure Racing Team in Scotland 2007
Raymond Beeren / 07.09.2007
Dag 1:Daar staan we dan met onze boogy-boards en flippers onder de arm en de strakke badmutsen nog over onze neopreen hoofdkapjes. Het is zaterdag 26 mei en we staan aan de start van de proloog van het WK Adventure Racing 2007. Het is verrassend mooi weer hier op het eiland Rum en we staan te zweten in onze neopreen pakken. De laatste dagen zijn alle teams druk in de weer geweest om de gearboxen in orde te brengen, want de organisatie had ons opgezadeld met een logistiek spinsel waarbij we niet bij elke Transition Area (TA) de beschikking hadden over alle gearboxen. Dat was dus goed nadenken welk stuk materiaal in welke box terecht moest komen, inclusief kleding en voeding. Niemand had dus zijn persoonlijke gearbox. Zitten ook de ten allen tijde verplichte spullen verdeeld over onze rugzakken: tent, strobelight, flares (vuurpijlen), mes, waterproof matches, kompas, kleding, 10m safety line, satellite tracking device (700 gram), EHBO, survivalbags, lampen etc etc?
De dag voor de wedstrijd begon met alle kisten inleveren. Nadat iedereen van deze stress af was, begon de ceremonie in het hart van Fort William. Alle teams werden toegesproken en naar voren gehaald om zelf ook nog even een woordje te doen.
Terug op headquarters begon de race briefing,bij dit soort grote races altijd schitterend. Eerst wat welkomstwoorden van de organisatoren met wat lollige opmerkingen over het zware parcours en het vele water: “Schotland is laughing at your gore-tex socks!�. Nog wat woorden over veiligheid etc.
De uiteenzetting over het parcours is natuurlijk het interessantste. In 3D google Earth beelden wordt het parcours aan ons ontvouwen. Daarin zie je meteen hoeveel toppen en dus ook beklimmingen en scherpe rotsgraatjes we moeten bedwingen. 25.000 positieve hoogtemeters! We krijgen een hele stapel kaarten (alles 1:50.000) en de roadbooks uitgedeeld en Sven en ik gaan aan de slag om het parcours in te tekenen. We hebben 2 sets kaarten, dus we tekenen alles dubbel in. Handig! Peter en Marie-Anne gaan verder met de resterende voorbereidingen. Het intekenen en plastificeren van de kaarten kost wel een paar uurtjes. Om middernacht liggen we eindelijk in bed. Morgen om 6 uur vertrekt de bus naar de ferry. We starten dus met 700m zwemmen in ijskoud zeewater, of eigenlijk starten we met een run van een paar honderd meter naar het water toe en dan die flippers aanwurmen.
We zijn vanochtend met de ferry naar Rum eiland gekomen, een groot en ruig natuurreservaat en de start is naast een prachtig kasteel op dit zeer bergachtige eiland, 10km ten westen van het Schotse vasteland.
Na het startschot en de sprint liggen we met 49 teams van 4 personen, afkomstig uit de hele wereld, in het water en zwemmen we naar de overkant van de baai, waar onze eerste box en rugzakken op ons staan te wachten. Bij de boxen aangekomen wurmen we ons uit de neopreen pakken en trekken onze loopkleding aan. Ik schat dat we ergens in het midden van het grote pak zitten. Het gaat meteen via een paadje bergop en voor je het weet maakt het zeewater op onze gezichten plaats voor zweetdruppels.
Eerst doen we een aantal CP’s in willekeurige volgorde aan en daarna moeten we een aantal CP’s ophalen in verplichte volgorde. De CP’s liggen niet langs paden of op kruispunten of aan lantaarnpalen, nee het zijn serieuze oriëntatiepunten waarbij je alleen gebruik maakt van het landschap (hoogte, riviertjes, rotsen, bergruggen etc). De laatste CP’s liggen trouwens allen op serieuze bergtopjes, waardoor de proloog zwaar wordt en ons maar liefst bijna 8 uur bezig houdt. Een verplicht item tijdens alle trekkings is ook onze klimhelm. Dat is ook wel nodig want de klauterpartijen over de rotsen zijn niet mis en in de Alpen zou er al snel een ijzeren draad gehangen hebben.
Als we op de top de CP gevonden hebben, zien we al andere teams op een volgende top staan bij een volgende CP. Het landschap is zeer ruig, de hellingen steil, de graatjes zeer scherp en de toppen lijken niet hoog met nog geen duizend meter, maar wel vanaf zeeniveau. We hebben de proloog overleefd met een achterstand van een uur of 2 op de supermensen aan de top. Er zijn teams die lopen hier al bijna 6 uur achterstand op.
We kunnen nu nog genieten van een normale nachtrust in onze tent, tussen de midgets, alvorens morgenvroeg de massa start zal plaatsvinden van de echte race: een kajak etappe van 65km over zee, terug naar het vaste land en een stuk over een Loch, dieper landinwaarts in.See All Event Posts
