Voshaar Kampioenschap Oriëntatie 30 oktober 2004

Winfried Bats / 03.11.2004

“Waar is CP 17 nou toch?” Hier stond ik een uur geleden ook al maar heb het even naast me neergelegd om elders eerst andere punten op te halen. Ik loop nog een keer langs de bosrand op en neer. Mijn hoofdlampje scant de bomen stuk voor stuk die achter het prikkeldraad staan opgesteld. Ik werp een blik op het horloge en zie dat ik nog zeven minuten heb tot de deadline van drie uur race ingaat. Nog eens de kaart erbij pakken. Het punt heb ik twee keer ingetekend in de kaart van 1:7500 maar ik moet iets verkeerd hebben gedaan want de punten hangen er wel, je ziet ze alleen niet direct.

De frustratie van de Adventure Racer. Nog een blik op het horloge. Nog zes minuten. Ik stap over het pikkeldraad en loop over de wal die het weiland van de achtertuin van Raoul scheidt heen en weer. Ook niets. “Misschien gewoon toch aan de andere kant van de wal?” Beneden zie ik een met bladeren bedekt pad liggen maar kan me niet herinneren dat hier ene pad liep. “Goh, die Raoul pakt die verbouwing wel erg grondig aan. Mooi pad om het huis. Handig!” Ik stap met flinke passen het walletje af en spring op het pad. “Plons………….”. Tot mijn borst duikel ik in het stinkende water en klim verschrikt binnen no-time weer aan wal. “Oh ja, hier loopt geen pad, maar een sloot. Al tig jaar”.

De tendens is duidelijk momenteel in de Nederlandse Adventure Race wereld: korte explosieve wedstrijden waarbij steeds meer wordt gevraagd van de oriëntatie kwaliteiten van de deelnemers. Hard lopen, fietsen en kajakken is handig. Hard verkeerd of omlopen, -fietsen en –kajakken is minder handig. Wie heeft het meeste inzicht, neemt goede beslissingen en blijft rustig. Je hoeft niet heel Nederland door te crossen tijdens een race. Je kunt je prima vermaken in een gebied van een paar vierkante kilometers. Raoul Kluivers van De Voshaar in Eibergen speelde daar handig op in en organiseerde spontaan de Voshaar Kampioenschap Oriëntatie. Die spontaniteit van de last-minute paste niet geheel in alle agenda’s van de Voshaar-leden en zo stonden op 30 oktober om 19.15 er slechts 10 deelnemers aan de start om het debuut, wat ongetwijfeld op de jaarlijkse agenda zal terugkeren, mee te maken. Volgend jaar is het deelnemers met zekerheid verdubbeld.

De deelnemers starten in het duisternis met een rondje van 450 meter en krijgen vervolgens de eerste acht coördinaten die zij op de 1:25.000 kaart moeten intekenen. Het is doodstil. Alleen de hersenen hoor je lichtelijk kraken. Dat zal later nog harder doorklinken. Bij punt één knip ik snel af en zie dat de eerste loper, wat later Raymond Koudijs blijkt te zijn, me al weer op de hielen zit. Ik besluit eerst CP 7 en 8 op te halen. Heerlijk, weg van iedereen, de nacht in. Rennend over de akkers van de Achterhoek. Op weg naar CP 3 doe ik nog even een check op de kaart. Eigenwijs als ik ben moet ik weer alles tegelijkertijd doen: lopen en kaartlezen, en dat in het donker. Ik weet dat dit me niet veel oplevert maar ik ben eigenwijs. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik hierdoor in het zijterrein verdwijn of nog logischer: een sloot in duikel. En ja hoor, voor ik het weet voel ik de takken al weer om me heen wikkelen en sta ik vervolgens volledig gedesoriënteerd midden op de weg. “Welke kant moet ik in Godsnaam op?” vraag ik me af. “Kompas erbij en back to basics”. Ik verzeker me van mijn positie met behulp van het kompas om vervolgens nog meer in de war te raken.

Mijn gevoel laat zich niet overrulen door het verstand. Het duurt niet lang om te ontdekken dat mijn kompas naar het zuiden wijst, in plaats van het noorden. Handig. In een oriëntatiewedstrijd. CP 3 wordt weer zo’n punt waar aan de bar nog lang over na wordt gesproken. Sommige vinden hem, sommige weer niet. Een punt, verstopt midden in een bosje van nog geen tweehonderd bij tweehonderd meter. Makkie. Althans dat zou het mogelijk zijn wanneer er niet tien bomen per vierkante meter stonden. Om je heen zie je van alle kanten hoofdlampjes schijnen, hoor je gekraak en tref je telkens een deelnemer die net zo vertwijfeld als jou op zoek is naar het begeerde knijpertje. Ik schiet vanuit twee verschillende hoeken een kompas maar kan twee keer niet het punt vinden. Eerst de rest ophalen en dan maar weer terug keren.