4 Xtreme bij de Southern Traverse in Nieuw Zeeland

Peter Rutjes / 06.12.2004

Na een zware wedstrijd van 4 dagen en dik 5 uur zijn wij vrijdagmiddag 19 november 2004 om 14.06 uur plaatselijke tijd gefinished op het strand van Hokitika na een beachwalk van 22 kilometer. Waarom een beachwalk en geen beachrun zou je zeggen? Dat zal in het volgende verhaal duidelijk worden.

We begonnen de wedstrijd maandagmorgen om 9.00 uur goed en deden leuk mee met de andere teams tijdens de mountainbike sectie. Dit was een parcours door prachtig bosrijk gebied met mooie paden, met steile hellingen en afdalingen, keien, trapjes, afgronden, prachtige natuur en natuurlijk regen. Onderweg kwamen we diverse teams tegen met lekke banden en ook lag er veel materiaal onderweg bij de afdalingen zoals bidons en andere zaken die van de fiets waren gevallen. De afdalingen waren steil en vol met stenen.

De gehele route hebben we vooraf van de organisatie uitgereikt gekregen middels coördinaten. De punten waren op de kaart reeds ingetekend door Jelle en Herbert. Alwin had zich, gezien zijn ziekte wat aan de zijlijn gehouden. Hij had zijn keel ontstoken en is zo’n 24 uur voor de wedstrijd met een antiobiotica-kuurtje begonnen. Omdat hij zo slecht kon slikken heeft hij de afgelopen dagen niet veel (lees: te weinig) gegeten. De avond voor de wedstrijd is hij op tijd gaan slapen om enigszins fit aan de startlijn te kunnen staan.

In deze eerste etappe wordt Alwin al aan het sleepje gehangen door Jelle zodat hij de gehele etappe niet alleen op eigen kracht hoeft te voldoen. Het wordt al snel duidelijk dat hij wat tekort komt wat puur het gevolg is van te weinig voeding in de afgelopen dagen. Normaal gesproken had hij voorop gefietst. Na deze prachtige etappe gaat het wat beter en kan hij het nodige naar binnen krijgen. De medicijnen beginnen te werken.

Na deze fietstocht van een kleine 5 uur komt er een bergetappe, een mountain-trek die de wedstrijd voor ons behoorlijk zal gaan beïnvloeden. Voor het begin wordt eerst al het materiaal gecontroleerd door de organisatie. Er zijn een aantal verplichte spullen die we bij ons moeten dragen. Alles is aanwezig en we mogen vertrekken. De eerste 200 meter tot aan het bos kunnen we nog rennen. Dan volgen we een pad (verharde weg) omhoog maar dat duurt maar even. We gaan dwars door het bos naar boven. Het parcours is erg glad en nat en we hebben handen en voeten nodig om omhoog te komen. Ik begin nu te begrijpen waarom we ‘gaiters’ hebben aangedaan. Een gaiter is een soort kniekous die over je schoen valt zodat er geen rommel in je schoen kan vallen zoals takken en steentjes. Dat is op dit parcours wel erg makkelijk.