OUT! Hiawatha-race
Blauwbekken voor de bikkels
Mathilda Klein / 19.04.2010
<b>Onder nul</b>
Bij vertrek van huis die ochtend scheen eerst nog een zonnetje, maar gaandeweg richting Dalfsen verdween deze achter grijze wolken. De buitenthermometer van de auto gaf tot mijn schrik onder nul aan. Had ik me nu nog maar wat warmer aangekleed!
<b>Smerige blubber</b>
Nadat ik me had gemeld bij de organisatie, mocht ik eerst helpen bij het klaarleggen van het finale parcours op het middenterrrein van de ijsbaan. Ik kreeg serieus medelijden met de deelnemers. Die koude, drassige, smerige blubber waar ze zich na alle inspanning nog doorheen moesten ploegen! Maar ja, dat schijnt nu juist grap te zijn bij adventure racing. Afzien, afzien en nog eens afzien en dan helemaal aan het eind nog een keer afzien!
<b>Centrale punt</b>
Bij de start van de 6-uurs race was ik één van de uitdelers van de kaarten. Dat was snel gebeurd, dus daarna mocht ik samen met coördinator Els aan de slag op het centrale WP1 op de dijk. De organisatie had een kleurensysteem bedacht, waarbij de deelnemers in groepen waren verdeeld en zo tegelijk verschillende onderdelen afwerkten. De zogenaamde special tasks bevonden zich allemaal in het zicht van mijn plek. De deelnemers konden deze op een zelf gekozen moment uitvoeren.
<b>Lekker bezig</b>
Ik begon na een uurtje wel een beetje te verkleumen. Ik voelde me in ieder geval heel anders dan de 2 hijgende, warmte uitwasemende, bezwete bikkels die zich al vrij vlot weer meldden na hun eerste rondje. Snel het juiste papiertje met coördinaten gezocht en daar kwam het volgende team alweer aan gerend. Dit bleef steeds zo doorgaan met af en toe een wat rustiger en soms een spitsmoment. Over het algemeen was het prima bij te houden. Zo bleef ik zelf ook lekker bezig. Ondertussen werd ik prima verzorgd met broodjes en warme(!) chocolademelk, koffie en thee.
<b>Kleuren</b>
Veel deelnemers hadden het systeem bij voorbaat, of al heel snel, door. Zodra ik binnen gehoorafstand was riepen ze de kleur, die ik dan snel uit de map scheurde en zo in de handen van de voorbij rennende deelnemer kon duwen. Sommigen hadden er meer moeite mee. ‘Kleur, wat nou kleur, ik wil kickbiken!’. Dankzij het uitkiende systeem kon ik dan snel opzoeken welk blaadje ik moest pakken. Ook de mensen die het door alle inspanning helemaal niet meer wisten kon ik na enig doorvragen toch aan nieuwe coördinaten helpen.
<b>Vragen</b>
Af en toe werden er lastige vragen gesteld over WP’s en spelregels, maar gelukkig was er altijd een organisator (mobiel) aanspreekbaar. De kwestie werd dan snel opgelost. Op die manier kon ik ook zorgen dat deelnemers met zoekgeraakte kaartmeters en kaarten weer van nieuw materiaal werden voorzien. Aan de tafel van het wisselpunt meldden zich ook familieleden van deelnemers met de vraag wanneer ‘hun’ deelnemer doorkwam. Ook dat was redelijk in te schatten door de richttijden die bij de afstanden vermeld stonden. Verder kwamen belangstellende Dalfsenaren om uitleg vragen en zelfs een beroemde voormalig schaatser liet zijn gezicht nog even zien.
<b>Doorzetters</b>
Na de gestelde finishtijd van half vier werd het snel rustiger bij het WP. Vooral teams uit de kano’s bleven nog een half uurtje binnendruppelen. Uiteindelijk moest ik de passerende deelnemers vertellen dat het parcours gesloten was en ze over het pad naar de finish mochten. Na nog een beetje kletsen met de BHV-ers, al vertrekkende deelnemers en wat wandelaars was het gedaan. Uiteindelijk kwamen de laatste deelnemers toch via het parcours over de finish. Ik was toen al teruggelopen en zat al zo’n beetje aan de versgebakken pizza. Wat een doorzetters!
<b>Gek</b>
Ik bekijk ze af en toe met verbazing, die gekke adventure racers. Beetje sport is goed en leuk, maar waarom ga je dit eigenlijk voor je plezier doen? Maar goed, ik heb de hele dag bij nog geen 10 graden in de wind op een dijk doorgebracht. Ik voelde mijn voeten niet meer en zag blauw van de kou. Pas na een warme douche die avond kwam ik weer een beetje op temperatuur. En toch, ik heb enorm genoten van deze sportieve dag waar ik ook een steentje aan mocht bijdragen. Dus, wie is er nou gek?
SleepMonsters
