---

Logisch toch ?!

Winfried Bats / 20.09.2005

Ongeveer gelijktijdig met het cancellen van het NK in Schotland werd ik gebeld door Michel Toonen met de vraag of ik hem wilde vervangen als deelnemer voor de Politie Academie Adventure Race 2005. Helaas voor hem was hij geblesseerd geraakt en kon hij niet deelnemen met zijn koppelmaat Wilfried van der Linden. Ondanks dat ik zelf niet bij de politie werkzaam ben was dat geen probleem. Vervelend voor hem, maar voor mij een goeie opsteker aangezien ik nog geen alternatief had gevonden voor het NK en natuurlijk de investering van mijn trainingsuurtjes laten uitbetalen. En zo stond ik twee weken later wildplassend op politiegrond tussen diverse politieauto’s en medewerkers die deelnamen aan de AR die op donderdag 1 september in Apeldoorn begon en de volgende dag zou eindigen in Ossendrecht. Wilfried was inmiddels gearriveerd met Michel en René die ons de aankomende vierentwintig tot dertig uur zouden begeleiden als support team. Een nieuwe gewaarwording voor mij die achteraf bekeken zeer goed zal bevallen. In de sporthal ontmoetten we al snel bekende gezichten uit de AR-scene: Jeroen van den Berg (organisator)en Raymond Beeren (ondersteuning organisatie) Hoite Cannegieter, Ingrid van Dooren, Allard Derricks, Marlies van der Linden(“ik doe nooit meer mee aan een wedstrijd waarbij ik niet kan slapen�.), Lydie Thomassen, Babette en een aantal meer waarvan mij de namen zijn ontschoten, ik zit namelijk reeds in de vakantie-relax-stand (vergeef mij dus de schrijffoutjes). De start begint exact om negen uur ‘s ochtends.

De eerste etappe gaat te voet over de zandwegen in de directe omgeving van de Politie Academie in Apeldoorn. De route is aangegeven door rood-wit lint. Nadat het veld uit elkaar is gevallen arriveren we als derde team op de kazerne bij de NATO-hindernisbaan. De meeste ex-dienstplichtigen en alle beroeps kennen hem wel. Zo’n hindernis baan die ogenschijnlijk eenvoudig oogt maar die je toch binnen een mum van tijd weet te slopen. Even later lopen we over de lange paden in zuidwestelijke richting. We aanschouwen vol verbazing een team die opvalt door de ruimte tussen de twee deelnemers. Na reeds vier kilometer loopt de ene deelnemer voortdurend weg van zijn maatje mee met andere deelnemers in een hoger tempo om vervolgens na diverse keren ongerust achterom te hebben gekeken en zich af te hebben laten zakken te vragen: “Gaat het?�. Hoe zou ze het zijn afgegaan in deze ruim 250 kilometer durende race? Ik heb wel een vermoeden. Na enkele kilometers arriveren we bij een bemande post waar we een aantal coördinaten ontvangen die we snel intekenen. We zijn nu als eerste weg maar we citeren John Swaans (althans hij was het toch die met Jeroen van den Berg deelnam aan de A-Track): “het gaat niet om de eerste kilometers maar om de laatste�. Mooie uitspraak. We arriveren wederom bij een bemande past aan de zijde van een viaduct over een snel weg, vermoedelijk de A1 tussen Amersfoort en Apeldoorn. We mogen over de railing klimmen en het lint volgen.

See All Stories On This Race