Fox Raid
Verslag Fox Raid 13 februari 2010.
Menno Klunder / 22.02.2010
“Het gevoel dwaalde af naar de prarie in Afrika. Het jachtluipaard lag lekker te luieren onder de boom. Kuddes hoefdieren trokken over de zonovergoten steppe voorbij. Het luipaard lag in de schaduw tussen het hoge gras in zijn eigen wereld terug getrokken. Het luipaard was in tegenstelling tot wat zijn naam deed vermoeden, niet lui. Maar het luipaard was ook geen trekvogel, die de hele wereld over vloog en uren en dagen bezig kon zijn, gefocust op slechts 1 doel, overleven in zonnige oorden. Nee, het luipaard was meer bezig met zich voorbereiden op de zich voordoende kansen. Hij wou in staat zijn op elk moment toe te kunnen slaan, wanneer de gelegenheid zich voordeed of de sitautie daar om vroeg.
Op het moment dat het het luipaard uitkwam deed hij zijn ogen langzaam open en keek door de zinderende hitte over de vlakte of er ergen een prooi voorradig was. Het luipaard werd wakker door een vorm van geldingsdrang. Was hij nog in staat zich te meten met de snelleren van de groep.
Op niet al te grote afstand trok een groep antilopes voorbij. Het luipaard stond op en trok met een rondtrekkende beweging om de groep heen. Hoe was de groepssamenstelling, hoe was het terrein. Ondertussen trok het luipaard een kort sprintje. Zijn poten voelden goed aan. Gelijdelijk kroop het luipaard naar voren wachtend op zijn kans. Altijd doet een kans zich voor. Een kudde in de race om te ontlopen aan de jager maakt altijd fouten. Een deel loopt de verkeerde kant op, een deel raakt uitgeput, enkelen schakelen zich zelf uit doordat ze vallen en niet meer in staat zijn de race te vervolgen. Maar er blijft altijd een deel over waar ook het roofdier zijn best voor moet doen om deze te pakken te krijgen. Het roofdier overdacht zijn gevoel,de kudde aanschouwend. Vandaag was de dag dat hij een prooi ging vangen uit de eerste groep. Met minder nam hij voor vandaag geen genoegen.
Om goed kwart over acht reed ik het deels besneeuwde terrein van de Voshaar op. Het zag er nog steeds zo uit, zoals ik het mij voor kon stellen van jaren geleden. Een juweeltje verscholen achter bossage aan de rand van Eibergen. Na me te hebben aangemeld was er nog tijd genoeg voor een bakje koffie in de kantine.
Om iets over 9 volgde de briefing. Raoul Kluivers gaf een heldere bewoording aan hoe de wedstrijd in elkaar zat. Iedereen was bij hetinschrijven in het bezit gekomen van een gesloten enveloppe. Hier bleken de coordinaten in te zitten die om klokslag 10 uur uit de enveloppe tevoorschijn mochten worden gehaald. Om mij heen kijkend zag ik al dat niet iedereen dit begrepen had. Maar dat zal er wel bij horen.
Om 10 uur begon ik met intekenen van de coordinaten. Het was al weer een tijdje geleden dat ik op snelheid punten had ingetekend en dat was te merken. Na een punt of 15 verslapte de concentratie en had ik veel moeite de laatste punten in te tekenen. Ondertussen was de ruimte met deelnemers al gehalveerd.
Het eerste traject bestond uit fietsen. Ik koos er voor om snelheid te maken en zoveel mogelijk via asfalt naar de wissel te rijden. Bij de wissel aangekomen moest worden gekanood met de fiets bij je in de Canadees. Even niet goed opgelet bij het pakken van een boot. Ik had een boot waar ik niet lekker in zat en waar geen gang in zat. Maar ook dat was weer te wijten aan mijzelf. Na een eind het riviertje te zijn afgevaren, kwamen we aan bij een splising. Ik besloot de buitenbocht te nemen en de oorspronkelijke vaart te volgen. Gelijk verloor ik weer enkele plaatsen. Het gevolg laat zich raden,bij het uit het water gaan lagen er al heel wat boten op het droge.
Het volgende stuk was een korte fiets etappe. Ik besloot weer om via de harde weg te fietsen. En dat leverde zichtbaar winst op. Ik zag op een afstand hoe anderen de route langs het water kozen en hoe ik deze op mijn route passeerde.
Het volgende stuk was een loop met 4 punten. Ik koos ervoor om waar mogelijk doorsteken te maken door weilanden en velden. Mijn snelheid met lopen is niet al te hoog, maar door zuinig te lopen kan het verlies beperkt worden.
Na het looptraject volgde een langer fiets stuk. Hier werd het tijd om wat meer gas te geven. Iets wat schijnbaar lukte, want weer bij de boten aangekomen was ik weer een altijd mede strijders voorbij gestreden.
Het volgende traject was weer kanoen met de fiets in de boot. Dezelfde weg terug als eerder deze ochtend. Ik nam even de tijd om een goede boot te pakken en dat betaalde zich direct terug. Ik kon nu mijn voeten afzetten en meer kracht zetten. Omdat het stuk ongeveer 2 kilometer was, was dit goed te overzien. Ik besloot er dit stuk gewoon voor te gaan. Iets dat gelijk slaagde. Enkelen werden direct voorbijgestreefd en ik kreeg het gat naar een groepje voor mij dicht. Nog steeds had ik nog geen goed idee waar ik in de wedstrijd lag, maar toen de kano eenmaal op het droge lag, viel het al wel op dat er niet veel kano’s lagen. Kortom, mijn race naar de voorhoede van het veld verliep voorspoedig.
De volgende etappe was weer fietsen. Na enkele kilometers fietsen moest ik van de fiets. De kou was ondragelijk. Mijn handschoenen moesten soelaas bieden. Echter met verkleumde handen was het aantrekken van mijn handschoenen nog geen makkie. Ondertussen had de fiets ook te leiden van de kou. Het grote blad was niet meer bereikbaar, doordat de voorderailleur bevroren was. Met het middenblad moest het vandaag dus verder gebeuren.
Bij de Voshaar aangekomen moest een azimut naar een Cp geschoten worden. Deze CP bestond uit een special Task. Vuur maken met wat touw, een mes met drie vurenhouten balkjes, en een soort rasp waarmee vonken gemaakt konden worden. Na een vliegensvlugge uitleg, direct begonnen met vuur maken. Ondertussen waren er andere deelnemers druk bezig. Sommigen lieten hun ongenoegen blijken. Ik probeerde me te concentreren om mijn eigen vuurtje, maar moest ondertussen ook wel lachen. Waar je je al niet druk om kunt maken. Op een gegeven moment had ik door hoe ik het vuurtje snel kon onderhouden en begon het gespannen draadje boven de vuurplaats te branden. Het was nog slechts een kwestie van tijd voordat het draadje knapte en de task volbracht was.
Vervolgens moest er weer gefietst worden richting een mooi natuurgbiedje waar zo te zien ook goed geschaatst kon worden. Op de fiets liep ik de later winnaar in. Samen kwamen we bij de 2 Cp’s in het gebiedje aan. Op de terugweg richting de Voshaar kreeg ik echter de honger klop. Ik stopte even langs de kant en trok een powerbar uit mijn rugzak. Ik naam rustig de tijd voor het verorberen van deze “ijsreep�. Ondertussen was de Fransman als een stipje aan de horizon verdwenen. De vermoeidheid sloeg langzaam toe, maar daar was ik vast niet de enige in, die daar last van had. Dat hield ik mij tenminste voor. Na nog even snel CP16 in het bos te hebben aangedaan, was het weer in straf tempo terug naar de Voshaar.
Hier wachte een volgende special task. Een touwbaan van een meter of 50 die bovenlangs genomen mocht worden. Zonder rugtas, nam ik de hindernis in een straf tempo. Wat survival ervaring kwam hier goed van pas. Vervolgens volgde een tweede special task. Boogschieten op een hertje. Boogschieten wat me de laatste jaren geen problemen meer opleverd, bleek nu toch lastiger dan gewenst. 2 pijlen mis en dus een extra strafrondje naar een CP lopen. Ondertussen sloeg de kramp in beide benen toe. Hardlopen ging niet meer. Even stoppen en door de hurken was de remedie. Met in het achterhoofd nog de naderende orientatie loop hield ik mijn hart vast.
Terug bij de fiets bleek ik op plek 3 te liggen, Maar aan de hoeveelheid fietsen te zien lag de concurrentie op de loer. Er was dus geen ruimte om nog fouten te maken, maar dat gebeurde gelijk al. Ik zag een weg over het hoofd en kwam veel te ver naar het noorden uit. Bij het “theehuisje� aangekomen was plek 3 nog steeds mijn positie. Snel de punten intekenen en het bos in. Ook hier koos ik er voor waar mogelijk doorsteken te maken om maar zo min mogelijk afstand te hoeven af te leggen. De kramp was gelukkig weer wat weggezakt. Terug bij het theehuisje was plek 3 nog steeds de positie. In een straf tempo terug naar de Voshaar waar plek drie uiteindelijk het resultaat was.
Na de wedstrijd was de warme douche een trakatie. In de kantine werden de ervaringen uitgewisseld en ook het vuur onder de veranda werkte sfeer verhogend. Ook voor eten was gezorgd in de vorm van een lekker buffetje.
Om zes uur volgde de prijsuitreiking.
Al met al een goed georganiseerde wedstrijd met enthiousiaste organisatoren, die gevoel hebben voor sfeer en avontuur. Met een mooie orginele prijs in de zak aanvaarde ik de terugreis naar Deventer door een mooi besneeuwd landschap.
“Het luipaard had zijn doel weer bereikt en trok zich terug in de schaduw onder zijn boom�.
SleepMonsters
